pfffff... zo dat was me m'n dagje wel...
gistermorgen (maandag 20-09) lag ik al om half 6 klaarwakker in m'n bed te wachten op de wekker... het is zo ver... Thijs z'n amandelen gaan er uit... ik ben om 6 uur er maar uit gegaan en volgens mij ben ik nerveuzer dan hijzelf is.
zachtjes ga ik naar beneden en klop op z'n deur... (meneer lag dus nog lekker in dromenland!) ik zeg hem dat hij nu z'n tanden even moest poetsen zodat hij nog even wat water kan drinken en de boel netjes schoon is voor in het ziekenhuis (we moeten ons om kwart over 8 melden en tot kwart over 6 mag hij dus nog water hebben) ... zo gezegd zo gedaan.
daarna kruipt hij nog heel even terug lekker warm in bed en ga ik snel douchen.
als ik klaar ben zeg ik dat hij zich moet wassen en aankleden en ga dan mezelf ook aankleden, ik maak Fred wakker want die gaat ook mee vandaag... dat vind ik heel fijn!
de zenuwen gieren door m'n lijf terwijl Thijs zo kalm is... ongelofelijk we hebben hem heel goed uitgelegd wat er gaat gebeuren en hoe hij zich waarschijnlijk zal voelen na die tijd maar het lijkt hem erg weinig te doen... mijn Bikkel
na snel een paar slokken koffie gedronken te hebben en een broodje gegeten, stappen we om kwart over 7 de deur uit richting bus.
Fred en ik maken steeds grapjes om de spanning een beetje te breken... [i]onze spanning[/i] want Thijs lijkt zich alleen maar te schamen voor onze zenuwachtige grapjes en kijkt naar buiten tot hij zegt dat we er uit moeten omdat ik het gewoon niet op zit te letten!
we lopen naar het ziekenhuis en gaan via de achteringang naar binnen, toch lopen we helemaal naar voren want we zijn veel te vroeg en we willen bij de AH even wat leesvoer kopen voor onszelf zodat we de tijd een beetje door kunnen komen als we op Thijs moeten wachten.
dan gaan we naar de afdeling en meld ik me heel handig aan de verkeerde balie! waardoor de baliemedewerkster na een minuut of 5 komt vragen waarvoor ik kom... een voorafspraak of een ingreep... om me daarna naar de andere balie te verwijzen ik heb me dus bij de verkeerde gemeld...
lachend en met een rood hoofd loop ik terug en meld me dit keer bij de goeie balie, de dame erachter moet ook lachen en aan haar reactie merk ik dat ik niet de eerste ben die door de spanning zich bij de verkeerde balie meld... ze helpt me lachend en vriendelijk verder...
als ik terug kom bij Fred en Thijs melden die me dat ze wel weten waarom ik er niet bij ben... ik heb vanmorgen namelijk niet m'n hele kop maar maar een paar slokken koffie gehad en dus ben ik gewoon nog niet wakker... hmmm plausibele verklaring vind ik eigenlijk wel en ik laat het dus ook maar zo... dat de zenuwen door m'n lijf gaan alsof ikzelf onder het mes moet laat ik ze maar niet weten!
we worden opgeroepen door een leuke broeder die ons meeneemt naar de kleedruimte die voor kinderen apart is en hij legt ons uit wat de bedoeling is, dat Thijs zich om moet kleden en dat er een overall voor mij komt zodat ik mee kan naar de ruimte waar ze de narcose toedienen... ik moet een haarnetje op en "voetjes" om m'n schoenen.
Dan komt de arts die Thijs gaat opereren ook nog even langs om te vertellen wat hij gaat doen en hoe lang het ongeveer gaat duren +/- half uurtje.
er word een overall gebracht waarvan ik me direct al afvraag of ik er wel in zal passen en na even proberen word die vraag snel beantwoord.... niet dus! ik vraag of er een grotere maat is maar de broeder verteld ons dat het hem heel erg spijt maar dat dit de grootste is die ze nu hebben...
er word dus snel besloten dat niet ik maar Fred dan mee gaat naar de "slaapruimte" erg leuk vind hij het niet maar we vinden ook dat we Thijs niet alleen kunnen laten gaan dus trekt hij de overall aan en de "voetjes" en zet keurig het haarnetje op... Thijs heeft z'n "jurkje" ook aan en dus word er een foto gemaakt om de verkleedpartij vast te leggen.
dan worden ze opgeroepen en meegenomen door een verpleegkundige naar de "slaapruimte" ik kan wel janken maar hou me groot... vind het al zo erg dat dit allemaal moet en nu kan ik ook nog eens niet mee... ik ben heel blij dat Fred er bij is nu weet ik in ieder geval dat het goed is...
Fred komt terug en we worden naar de wachtruimte gebracht, we kunnen er koffie drinken en onze leestroep doornemen. vlak achter de deur waar we zitten te wachten ligt een kindje heel hard en heel lang te huilen, we zullen dit kleine mannetje nog veel horen deze dag want het klaaglijke gehuil gaat met korte tussenpozen de hele dag door.
na een half uurtje komt de arts vertellen dat alles goed gegaan is maar dat ze Thijs z'n keelamandelen wel op de volwassen manier hebben moeten verwijderen... dus helemaal... ze lagen te diep en waren te geïrriteerd om ze te "schrapen" zoals ze dat tegenwoordig bij kinderen doen... het betekend ook dat hij flink veel meer zal hebben dan "normaal" omdat de wond groter en dieper is... ik baal... dat heeft Thijs weer... aan de andere kant is de kans nu nihil dat ze ooit weer terugkomen dus de pijn die hij nu zal hebben krijgt hij in ieder geval niet weer!
ik hoor ik een bekend geluidje en word onrustig... ik zeg tegen Fred dat ik denk dat Thijs er is en na een paar minuten word dat bevestigd... we mogen binnenkomen en naar hem toe...
helemaal groggy, op z'n buik, boos en niet wetend wat er gebeurd is begint hij te huilen hij heeft zo'n pijn... ik kan hem alleen maar vasthouden en huilen... ik zou het zo van hem over willen nemen als het kon... helaas.... ik voel zo'n frustratie...
er staat een geweldige broeder naast hem Harm een oudere man die zo lief is voor hem en hem zo lief toespreekt het maakt mij ook iets rustiger.
er gebeurd veel om me heen... zoveel dat ik het allemaal niet eens meer precies weet... ik weet wel dat er een zuurstofmaskertje ligt, dat Thijs probeert het infuus eruit te trekken, dat hij maar steeds omhoog wil en dan weer neervalt en dat hij huilt en gilt dat hij zo'n pijn heeft... vooral dat laatste gaat me door merg en been en als ik er alleen al aan denk schieten de haren bij me omhoog en zit ik alweer te janken...
verschrikkelijk... mijn bikkel die z'n kop stoot aan tafels die smakkerds maakt op de tegels in de tuin die tegen van alles aanloopt en dan als je vraagt of het pijn doet droog z'n hoofd schud en zegt "nee hoor" en verder gaat... die bikkel ligt nu te gillen dat hij zo'n pijn heeft en me vraag of ik er alsjeblieft iets aan wil doen... en ik kan helemaal niks... gelukkig hebben de verpleegkundigen al snel door dat Thijs geen piepert is en krijgt hij na een tijdje extra pijnstilling via z'n infuus...
hij word wat rustiger, de pijn word kennelijk iets minder en hij valt een tijdje in slaap... om dan vervolgens toch weer gillend wakker te worden... al is hij sneller te kalmeren en lijkt de pijn stukken minder dan daarvoor!
hij valt nu regelmatig in slaap al slaapt hij niet erg diep... en elke keer als hij wakker is en een slok water heeft gehad gilt hij weer... drinken doet zo'n pijn... en een ijsje wil hij helemaal niet...
dat gaat een tijd zo door en Thijs vraag maar wanneer hij naar huis mag... ik probeer uit te leggen dat hij dan eerst goed gedronken moet hebben en geplast en hij weer een beetje actiever moet zijn.
om ons heen zien we dat andere kinderen alweer aan het spelen zijn en meer aandacht hebben voor de dingen om hun heen... ze hebben allemaal wel een minder heftige ingreep gehad neusamandelen en buisjes zonder de keelamandelen en zeker niet op de volwassen manier zoals Thijs... dus verklaarbaar is het wel... blijft wel dat Thijs zoals hij nu is zo niet naar huis kan!
de verpleegkundige legt Thijs uit dat juist kleine slokjes drinken zorgen dat z'n keel niet verder opzwelt want dat is juist wat zo'n pijn doet en als hij elke keer een klein slokje neemt dat dat al genoeg is om dat te voorkomen zodat het drinken dan langzaam steeds minder pijnlijk word... hij begint te drinken en het word inderdaad steeds iets minder pijnlijk...
uiteindelijk word hij wel nog een keer misselijk en spuugt hij... gelukkig oud bloed en geen vers anders is er een kans dat de boel weer open is en dan moet hij weer onder het mes...
uiteindelijk zien en horen we de rest van de middag kinderen ontslagen worden en naar huis gaan en moet Thijs nog steeds blijven. de eerst keer dat de anesthesist kwam kijken vond ze hem nog te bleek en te groggy.. Thijs wil maar een ding... naar huis! na een paar uur komt ze nog een keer kijken Thijs is beter aanspreekbaar... heeft inmiddels geplast en een rondje over de afdeling gelopen.
om half 4 horen we dat hij naar huis mag...
we kleden Thijs aan en Harm komt om het infuus eruit te halen... terwijl het infuus er net uit is begint Thijs toch nog een keer te spugen... Harm kijkt ons aan... wat nu te doen... Fred en ik handelen rustig... Thijs neerzetten, mond schoonmaken, kleren uit doen, schone weer aan, geruststellen dat het niet erg is, dat als er iets in je buik zit wat er uit moet dat dat dan ook gewoon moet, en ondertussen krijgen we instructies van Harm waar we op moeten letten als we thuis zijn... we mogen!
ik bel Miranda buurvrouw van het andere blok dat ze ons kan komen halen en we vertrekken naar beneden naar de aankomsthal om te wachten tot ze er is... onderweg naar beneden merken we dat Thijs best nog ver van de wereld is en we houden hem goed in de gaten... al snel zitten hij en Fred samen op een bankje terwijl ik nog snel even ga plassen...
Miranda is er snel en we gaan naar huis.
Fred zit met Thijs en Aaliyah de dochter van Miranda achterin... Thijs zakt steeds verder tegen Fred aan... z'n steun en toeverlaat.
thuis gaan we snel naar binnen en Thijs gaat snel op de bank... we melden bij Roos en Stef de buren van een paar huizen verderop die Oscar, Iris en Nils hebben opgevangen dat we er weer zijn en we kunnen daar mee-eten... we besluiten dat een van ons met Iris en Nils daar eet en dat de ander thuis blijft met Thijs die nog steeds niet "helemaal geland" is...
nog even is er zorg omdat Thijs weer spuugt met een spoortje vers bloed... maar we besluiten om het nog even aan te kijken en goed op te letten.
ik ga naar Roos en Stef hebben om te eten en Fred blijft thuis met Thijs hij eet een restje van de dag ervoor.
na een anderhalf uur kom ik terug en geeft Thijs een pijnstiller... ik ga Iris en Nils bij Roos en Stef vandaan halen en ik vraag bij de buren of we hun babyfoon mogen gebruiken zodat Thijs gewoon naar z'n eigen bed kan maar we hem toch in de gaten kunnen houden... dat is gelukkig geen probleem en nadat Iris en Nils naar boven zijn gegaan installeren we de babyfoon en gaat Thijs ook naar bed.
ik zet op de telefoon de wekkers want Thijs moet om de 4 uur een zetpil hebben om te voorkomen dat de pijn weer zo groot word dat hij er teveel last van krijgt...
Fred en ik duiken op tijd in bed en kijken daar nog een uurtje tv totdat de eerste avond zetpil bij Thijs gedaan is en gaan dan slapen tot de volgende om half 4 en die daarna om half 8... dan ga ik er ook direct weer uit om Oscar uit te laten en gaat Thijs met me mee naar beneden... hij was naar eigen zeggen om 6 uur al wakker omdat hij naar de wc moest...
hij gaat op de bank zitten en net als ik wil vragen of hij nog misselijk is moet hij spugen... alleen maar gal... z'n buik heeft kennelijk vulling nodig en dus na eerst wat gedronken te hebben krijgt hij een beetje vla... wat een verschil met gisteren... m'n bikkel is weer terug... mama is weer rustig!
we konden met een gerust hart met Thijs naar het ziekenhuis omdat we wisten dat Oscar bij Roos terecht kon en Iris en Nils ook daar naartoe gingen nadat ze uit school kwamen... Roos je hebt geen idee hoe fijn dat is te weten dat de rest van de bende goed opgevangen word zodat je al je aandacht op dat ene bendelid kan richten... en dan thuis komen en niet te hoeven koken... jullie zijn echt schatjes... alle drie!!!!!
en Miranda... wat hadden we gemoeten als jij niet onze buschauffeuse had willen zijn... niet alleen nu maar ook al eerder met bendelid Oscar!!! je bent onbetaalbaar...
en dan natuurlijk mijn schatje... Fred... je kwam zelf met het voorstel dat je wel meewilde... je had ook genoeg andere dingen aan je hoofd dus wilde ik het je eigenlijk niet vragen... maar ik was zo blij toen je het voorstelde... wat had ik zonder je gemoeten toen het pak niet paste... ik er even uit wilde voor een kadootje of nog simpeler weer moest plassen voor de zoveelste keer... maar vooral dat je er was... voor Thijs en voor mij.... ik hou van je...
anirnith'10 | 
